Hoi, Ik ben tegen onbegrip aangelopen (en voor het grootste deel nog steeds) van mijn werk, mijn werkgever, de arbo arts en mijn vriend. Het was één groot gevecht waardoor mijn depressie nu al ruim een jaar duurt en ik bijna ten onder ben gegaan.
Die depressie is ontstaan uit lichamelijke klachten die in de loop der jaren steeds meer werden en waardoor ik bijna geen stap meer kon verzetten. Toen ik eindelijk toegaf aan mijn schreeuwende lijf liep ik tegen een betonnen muur van onbegrip op en werd het ook en geestelijk gevecht.
Mijn vriend heeft grote moeite met het onlogische en onvoorspelbare karakter van mijn ziek zijn (naast fibro heb ik onder andere ook cvs) Als ik alle verwijten en ongetwijfeld goed bedoelde tips van hem zou willen opschrijven ben ik voorlopig nog wel even bezig. Vaak beginnen zijn zinnen met "Je kunt toch wel...", "Ik kan me niet voorstellen dat..." of "Zou je niet...." Ik zit daardoor constant in de verdediging, wat eigenlijk ook tevergeefs is want hij luistert daar dan toch niet naar, vindt mij vervelend dat ik altijd alles ontken!!
Onze relatie hangt nu aan een zijden draadje. Ergens wil ik hem nog een kans geven omdat hij nu in ieder geval niet meer boos is en zijn best doet dingen te accepteren. Aan de andere kant ben ik er klaar mee om steeds maar weer te moeten vechten tegen alles en iedereen. Ik zou thuis juist géén gevecht moeten hebben!!
Zoals het er nu naar uit ziet zal ik afgekeurd gaan worden, en dat zal voor hem betekenen dat hij dat zal moeten accepteren. Hij heeft altijd gezegd dat ik te jong ben voor de WAO, en is er van overtuigd "dat ik toch wel kan werken"? Op mijn werk werd, toen ik mijn werk wilde aanpassen, al geroepen dat ik niet geschikt ben voor mijn werk. Ik ben wel geschikt maar ik kan het op deze manier niet meer aan, dat is heel wat anders.
De eerste arbo arts heeft me vanaf het begin af aan zitten pushen, volgens hem zou het UWV toch niks met mij doen. Dus: aan het werk en niet zeuren was zijn opvatting. Ook al ging het voor geen meter en gaf ik dat aan, ik werd gewoon gedeeltelijk beter gemeld omdat dat volgens het tijdsplan zo moest. Dat was koren op de molen van mijn werk. Die verwachtten nu ik gedeeltelijk was beter gemeld ook 100% inzet en dat kon ik absoluut niet waar maken.
En daardoor ging ik geestelijk nóg verder achteruit want ik wilde wel zo graag!! Gelukkig kon ik wisselen van arbo arts en sindsdien ben ik volledig arbeidsongeschikt bevonden. Wat een verschil!!! Zo gaat het schijnbaar ook met UWV artsen, je moet het maar net treffen. Ik ben me al aan het voorbereiden op de keuring, wil zo veel mogelijk op papier hebben staan.
Ik ben van mening dat veel onbegrip voortkomt uit onwetendheid. Je ziet in principe niks aan mij (nou ja als je goed kijkt...!!) en mensen weten niet wat het is. Mijn schoonmoeder zei dat ik vooral door moest zetten, dat ik er dan wel overheen kom. Tja.... need to say more?